بسوي دكتراي حرفه‌اي فيزيوتراپي

در سيستم‌هاي سلامت اشخاص موثر و عامل در حيطه درمان به سه گروه تقيسم مي‌گردند:
1-      Practitioners
2-      پرستارها
3-      تكنسين ها
گروه اول شامل حيطه‌هاي مختلفي از درمان مي‌باشد:Physicians ،Therapists ،Surgeons  ،Osteopaths ،Dentists Pharmacies و بسياري ديگر كه مهمترين آنها در General Practitioner مي‌باشد كه در ايران به آن پزشك عمومي مي‌گويند.
اين گروه داراي دسته‌بندي تحت عنوان دكتر و غير دكتر نيز مي‌باشند.
اولين گروه Practitioners در ايران Physicians بودند كه از طب فرانسه و اروپا وارد ايران شدند . اين گروه علي رغم مشكلات در 150سال گذشته با سخت كوشي و اقبال مناسب (كشف پني‌سيلين) توانستند تحولات بسياري در سيستم بهداشتي درماني ايران بوجود آورند. اين گروه در ابتدا حكيم ، طبيب و دكتر ناميده مي‌شدند و در سالهاي 1320 تا 1330 هجري شمسي كلمه پزشك (از اوستا)  جانشين دكتر شد. البته كلمه دكتر باز هم ادامه يافت كه جزئي از زبان فارسي شد. در اين ميان دندانپزشكان نيز با توجه به بنيانگذاران آن در ايران مشكلي نداشتند . ولي داروسازان به سختي عنوان خود را بدست آوردند، اگرچه صددرصد كارايي خود را هرگز بدست نياوردند. Osteopaths (درمانگران غيردارويي) نيز در ايران با توجه به سيستم ايراني نتوانستند بصورت خالص حضور يابند. كايروپراكت‌ها (درمانگران ستون فقرات) با دست با توجه يه تحولات در بخش بهداشت درمان و با سرسختي عنوان خود را بدست آورده تاييد شدند.
در سال2001 فيزيوتراپيستها در آمريكا (كساني كه دارو وجراحي را بكار نميگيرند) علي‌رغم دسترسي مستقيم به بيمار ، قراردادهاي مناسب بابيمه ها ، حضور در تمامي عرصه هاي بهداشتي و با داشتن تخصص و فوق تخصص مجبور به استفاده از كلمه دكتر در اول اسم خود شدند.هنديها بدون پيچ وخم ، عنوان Dr. را استفاده كردند. در كشورهاي ديگر بقدري سريع شد ، كه حتي كشور پاكستان كه از ما به لحاظ قدمت و توسعه فيزيوتراپي از ما عقب‌تر است از ما جلوتر افتاده است.
علتهاي اساسي در اين تغيير روند:
1-      جايگاه فيزيولو‍ژي و پاتولوژي حركت دراين گروه و شعار حركت براي همه
2-      جمع آوري و عملياتي كردن درمانهاي غير دارويي و غيرجراحي
3-      قابليت عمليات در بيمارستان با هدف كاهش زمان بستري
4-      عملياتي كردن درمانهاي آلترناتيو مانند طب سوزني
5-      حضور در همه جا: در بيمارستانها، درمانگاه ها، مدارس، دانشگاه ها و . . .
6-      قابليت ارتباط با خطوط پيشگيري، درمان و بازتواني
7-      قابليت مديريت بر هر سه خط فوق الذكر
و اين در حاليكه است كه خيلي از پراكتيشينرها كه در ايران از اين عنوان استفاده مي‌كنند ، در كشور‌هاي ديگر نمي‌توانند از كلمه دكتر استفاده نمايند.لزوم استفاده از اين عنوان در ايران به عنوان مرزي براي آتوريته شناخته شده است. شايد نبود اين عنوان در ساليان گذشته موجب ضربه مرگبار سال 50 هجري شمسي و دخالت‌هاي عناصر درماني و غيردرماني در حيطه فيزيوتراپي بوده است.به هر حال تاريخ پزشكي ، سرنوشتي عجيب براي فيزيوتراپي رغم زده است، آنهم نه فقط  در كسب عنوان، بلكه در ماهيت عملكردي فيزيوتراپي به عنوان مديريت سلامت بشري .

منبع:http://www.clinicema.com/index.php?option=com_content&task=view&id=117&Itemid=121

دکترای حرفه ای فیزیوتراپی چیست؟

دکترای حرفه ای فیزیوتراپی چیست؟

 

     DPT  AND  T-DPT

 

 

دکترای حرفه ای فیزیوتراپی  یک مدرک بالینی است که بالاتر از مدرک کارشناسی بالینی (BPT) می باشد و به افرادی که تمام دوره های لازم دکترای حرفه ای فیزیوتراپی (DPT) را گذرانده باشند اعطا می شود. این نوع رشته خود به دو صورت از سطح ورودی (entry- level) وانتقالی transitional یعنی از کارشناسی به دکترای حرفه ای ارائه می گردد. طول دوره دکترای حرفه ای فیزیوتراپی به صورت entry-level حدود 6 سال می باشد. و فرد در این دوره به صورت بالینی به درمان فیزیوتراپی می پردازد. در حالت انتقالی transitional نیز طول این دوره حدود 2 سال می باشد. چه از نظر سطح و گستردگی دانش و مهارت و چه از نطر عمق مطالب DPT در سطح بالاتری نسبت به کارشناسی فیزیوتراپی قرار دارد. به عنوان مثال در طول یک دوره DPT یک سری دروس مانند: تشخیص افتراقی، فارماکولوژی- رادیولوژی تشخیصی , مراقبت های بهداشتی، ارائه می شود که در سطح کارشناسی یا ارائه نمی شود یا به صورت بسیار محدود ارائه می شود از جنبه دیگر دکترای حرفه ای فیزیولوژی DPT تفاوت های اساسی با دکترای تخصص فیزیوتراپی PHD دارد. DPT یک دوره ای دکترای بالینی و بسیار شبیه به دکترای حرفه ای پزشکی و دکترای حرفه ای دندان پزشکی یا داروسازی  می باشد. و به شخص یک سطح صلاحیت بالینی و کلینیکی را می دهد. در حالی که دکترای تخصصی فیزیوتراپی یک مدرک پژوهشی و تحقیقاتی می باشد و چندان ارتباطی با درمان بالینی پیدا نمی کند. به عبارت دیگر در مناطقی که فیزیوتراپی در مقطع کارشناسی ارائه می شود. تمام درمان های بالینی برای بیمار در همان مقطع کارشناسی آموزشی داده می شود و مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی دیگر ارتباطی با بالین و درمان بالین پیدا نمی کند و بیشتر زمینه پژوهشی و تدریس دارند.

دکترای حرفه ای انتقالی (t-DPT) نیز صورت دیگری از DPT می باشد که در آن به فارغ التحصیلان دوره کارشناسی با گذراندن واحدهای لازم (حدود 60 واحد) مدرک دکترای حرفه ای فیزیوتراپی (DPT) ارائه می شود این مدرک (t-DPT) همانند مدرک DPT معتبر است و تراپیست از تمام مزایای DPT مانند: پذیرش مستقیم بیمار، تجویز دارو، دستور گراف رادیولوژی یا MRI  و تشخیص افتراقی برخوردار خواهد بود. در t-DPT فیزیوتراپیست یک دوره حرفه ای بالینی مهارتی را می گذراند هدف از این دوره افزایش دانش، مهارت ها و پروسه بالینی در فیزیوتراپست ها می باشد، تا خود را به سطح استاندارد DPT برسانند. دوره های t-PPT متغیر است ولی از سطوح کارشناسی حدود 2الی 3 سال طول خواهد کشید تا فرد نائل به مدرک  DPT شود. تا سال 2004 حدود 111 برنامه ای  دکترای حرفه ای فیزیوتراپی  (به صورت entry -level) توسط موسسه رتبه بندی مدارک فیزیوتراپی ایالات متحده (CAPTE) به رسمت شناخته شده است. بر طبق آمار انجمن فیزیوتراپی آمریکا (APTA) تا اکتبر 2007 حدود 1334 فیزیوتراپیست موفق به دریافت مدرک دکترای حرفه ای انتقالی (t-ppt) شدند. براساس آمار APTA 74 پروژه DPT تا سپتامبر 2007 عملیاتی شده است و حدود 40 پروژه هم تصویب شده است ولی هنوز به مرحله پذیرش دانشجو نرسیده است در مجموع بین سال های 2007-2003 حدود 17000 فیزیوتراپیست در برنامه t-DPT شرکت یا از این برنامه فارغ التحصیل شدند و موفق به دریافت مدرک DPT شدند. پیش بینی می شود در سال 2008-2007 حدود 5642 فیزیوتراپیست که در پروژه های t-DPT (انتقالی) شرکت کرده بودند فارغ التحصیل شوند. مدارک لازم برای پذیرش t-DPt (دکترای حرفه ای انتقالی) براساس آمار ADta حدود %82 از مقطع کارشناسی بودند و بقیه از دیگر مقاطع کارشناسی ارشد و... بودند.

واحدهای گذرانده شده در طول دوره دکترای حرفه ا ی انتقالی (t-DPT) براساس قوانین کشورها، ایالت ها و دانشگاه ها متغیر است ولی به طور متوسط برای دوره کارشناسی به دکترای حرفه ای حدود 60-50 واحد درسی می باشد. تعداد هیئات علمی مورد نیاز برای ارائه دوره های t-DPt نیز براساس شرایط متغیر است. تعداد هیئت علمی مطلوب برای اجرای یک پروژه t-DPT براساس دیدگاه  APTA 8 نفر است که ممکن است بین 40 تا 3 نفر متغیر باشد .

نقل از:http://www.tavana22.blogfa.com/

فیزیوتراپی چیست؟

 

فیزیوتراپی چیست؟

 

فیزیوتراپی (به انگلیسی: Physical Therapy) حیطه‌ای از پزشکی است که هدف آن پیشگیری از بیماری‌ها، درمان، توان‌بخشی و بالا بردن سطح سلامت می‌باشد.

واژه فیزیوتراپی از فیزیو= بدن + تراپی = درمان، به‌معنای ترکیبی درمان بدن ساخته گردیده‌است.در بعضی از منابع لغت اصلی که کلمه فیزیوتراپی ازآن گرفته شده‌است کلمه physiological therapeutics می‌باشد.

درفیزیوتراپی هدف ارتقاء عملکرد جسمانی می‌باشد.

فیزیوتراپیست(Physical Therapist): در این رشته به عنوان نوعی پزشک(Practitioner) و درمانگر شناخته می‌گردد. دانش فیزیوتراپیست براساس شناخت آناتومی بدن و فیزیولوژی و پاتولوژی حرکت می‌باشد. فیزیوتراپیست به عنوان یک پزشک بالینی (کلینیکال) که با استفاده از امکاناتی مانند مدالیته‌ها (Physical Agents)، درمان‌های دستی (Manual Therapy)، و تمرینات بدنی گروه‌های گوناگون بیماری و ناتوانی‌ها را درمان می‌کند. این رشته همچنین با شناسایی گروه‌های خاص افراد اقدام به پیشگیری از بیماری‌ها و غربال گری ناتوانی‌ها می‌نماید.

پزشک فیزیوتراپی(یا فیزیوتراپیست) :با عنایت شرح وظایف فیزیوتراپیست و ساختار و سازمان فیزیوتراپی در جهان و همچنین تعاریف و مفاهیم علمی رشته و جایگاه شغلی فیزیوتراپیست ها و نوع ساختار بهداشت ودرمان در ایران فیزیوتراپیست در تمامی مقاطع به عنوان پزشک فیزیوتراپی شناخته می شود.

نقل از:ویکی پدیا